FOTOS
KAART
REIZEN
HOME
De Laatste avond brengen we door nabij ons hotel. Daar stuitten we op een kelderke waaruit plots Nederlandstalige muziek uit de Juke Box klonk :  Papa , loop toch niet zo snel !  Kan dat nu ? Toch wel , Hollander met Vlaamse roots natuurlijk. Zijn we daar wel nog een tijdje blijven plakken.

Er bleef de lange vlucht terug en de vraag : Hoe gaan we het thuis kunnen verkopen dat
the American Dream van tante  “Lowie” er eigenlijk geen was ?  
Voor onze laatste dag gaan we het niet ver zoeken : een boottocht op de Bay . Wat sightseeing tussen Bay Bridge , rond Alcatraz varen tot net voorbij de Golden Gate. Genieten van een beetje zon en veel wind. Van op het water is de skyline van San Francisco gewoonweg prachtig. Alcatraz, de gevangenis van waaruit het zogezegd onmogelijk was te ontsnappen , is nu een museum. Van 1939 tot 1963 was ze echter de verblijfplaats van de slechtste der slechteriken. Denk maar aan Al Capone ! Golden Gate Bridge is dan weer een indrukwekkende constructie van 2737 meter lengte en is 67 meter hoog.
Na de middag trekken we nog eens de brug over naar Oakland en Berkeley . Eigenlijk bestaat de agglomeratie van San Francisco uit vier steden rond dezelfde baai :
San José, San Francisco, Oakland en Berkeley. Samen goed voor zes miljoen inwoners. Berkeley is de minder toeristische , maar daarom niet minder bruisende uitgangsbuurt van de stad. Groot was dan ook onze verwondering toen we tegen de avond jazzclub  The Blue Note binnentrokken en er de wereldberoemde Jimmy Smith aan het Hammond orgel zagen. In Europa een gevierd jazzvirtuoos, hier tijdens de Happy Hour spelend om den brode. Raar land toch Amerika !
Voor onze voorlaatste dag trekken we er nog eens op uit. Ten noordwesten
Van San Francisco , 25 km ver, ligt het
Muir Woods National Monument. Het is een park van 20 ha groot met de overblijfselen van de oerbossen die ooit langs de Californische kust groeiden. Hier kan je de Redwoods zien. Ze zijn een variant van de Sequoia’s , maar niet zo omvangrijk in omtrek ,maar wel zeer hoog. Deze bomen zijn ruim 1000 jaar oud en overschrijden de zeventig meter hoogte ! De wandeling in het Nationaal Park is een weer zo’n Amerikaanse belevenis : the biggest in de world : groots, grootser, grootst !
Niet zo ver daar vandaan, langs de baai ligt het prachtige kunstenaarsdorp :
Sausalito . Het is vooral een schilderachtige plek met tal van kleine winkeltjes, retaurantjes en heel veel woonboten waar vooral veel kunstenaars wonen. Zij zijn de drukte van de grootstad ontvlucht en hebben hier de rust gevonden om te werken en te wonen. Van Hier in Sausalito krijg je een mooi zicht over de baai, de Golden Gate Bridge en San Francisco aan de overkant.
Een uurtje duurt het om in een totaal andere wereld terecht te komen. The City by the Bay , of Golden Gate City , met zijn permanente nevel om de omliggende heuvels ( 43) : San Francisco . Wat een verschil met de City of the Angels waar we vandaan komen. Hier kan wat ginder niet kon : gewoon op straat rondlopen , zoals in Europa. Het is ook allemaal iets kleinschaliger, alhoewel de skyline van deze , door Tony Bennett bejubelde stad , best indrukwekkend is. Er rest ons een namiddag en twee volle dagen !
Na wat rondslenteren nemen we resoluut de
Cable car om tot het hoogste punt van de stad te trekken. Daar krijgen we prachtig uitzicht over San Francisco Bay en het eiland dat de gevangenis Alcatraz herbergt. We zien Lombard Sreet, the crookiest street in de world (de meest zigzaggende ) . We wandelen door China Town en dalen dan verder af tot Fisherman’s Warf aan de haven. Zeg maar de meest toeristische plek momenteel. Hier wemelt het van artiesten van alle slag! welke , in de buurt van de talrijke vis en lobster-restaurants , hun ding kwijt willen. Gezellige boel is het hier en absoluut niet onveilig. Een verademing.
Het is de bouw van de Hooverdam in de jaren 30 die Las Vegas gemaakt hebben tot wat het is. De duizenden arbeiders die aan de dam werkten gingen in het weekend hun vertier zoeken in het toen nog kleine stadje Las Vegas. In 1930 werd het gokken eveneens gelegaliseerd in de staat Nevada en werd de huwelijkswet dermate aangepast zodat men hier kon doen wat elders niet kon. Hier kan je trouwen of scheiden binnen de minuut als het moet. De maffia, waaronder Bugsy Siegel, begon toen meteen grof te investeren en liet er extravagante bouwwerken optrekken met heel veel rood veloers en met een overmaat aan lampen , zoals het Flamingo uit 1946 . Meteen was de trend gezet en schoten hotels , casino’s en paleizen als paddestoelen uit de woestijngrond. Vegas werd  the entertainment capital of the world. Zo ontstond ook de legendarische strip met kasten van hotels en bijhorende goktenten als MGM Grand (5000 kamers) , Caesars Palace, Golden Nugget en vele andere. Goed voor voor minstens tien miljoen bezoekers per jaar.
Na enkele uurtjes te hebben doorgebracht in de speelzalen van het casino maken we nog een verkenningsrit langsheen de strip. Met de verlichting aan komt de glitter pas echt tot uiting. Gewoonweg verbluffend !
De volgende morgen is Tante Louise niet bereid haar kamer te verlaten. Frank brengt ons naar de Hoover Dam, zo’n 65 km ten zuiden van Vegas. Het is de in de jaren 30 gebouwde dam die de Colorado rivier een halt toe roept en Las Vegas en omgeving voorziet van stroom. Daardoor ontstond hier op de grens met Arizona Lake Mead , 220 vierkante mijl groot en uitermate geschikt voor allerhande watersport activiteiten. We verblijven hier enkele uren. Gelegenheid voor een diepgaand gesprek met onze gastheer die eindelijk opbiecht dat zijn huwelijk al jaren stuk is. Na de oorlog hebben ze een turbulent leven geleid met overmatig  gebruik van drank en drugs. Met de geboorte van Gary kwam een eind aan die excessen, maar tante Louise heeft zich daarna opgesloten in haar verleden en is vooral blijven drinken. Nooit heeft ze naar de kinderen omgekeken. Nu pas begrijp ik ten volste wat zich al die jaren heeft afgespeeld en waar we nooit iets van geweten hebben. Hoe zouden we ?
Terug in Vegas gaan we met ons drieën nogmaals de bijzonderste pleisterplekken van het gokparadijs bezoeken. In Caesars Palace speelt
Louis Prima de pannen van het dak en ontmoeten we astronaut Walter Cunningham. In MGM Grand gaan we de zaal bekijken waar Elvis jarenlang te gast was. In de Sands zoeken we de sporen van the Rat Pack : Frank Sinatra , Sammy Davis Jr. en drunky Dean Martin. Las Vegas , the City that never sleeps ! Viva Las Vegas , maar twee nachten is genoeg !

We zijn terug in Covina . Nog enkele inkoopjes doen en stilaan de koffers pakken. Morgen vliegen we naar San Francisco. Een laatste keer probeer ik nog een gesprek te hebben met mijn tante en tracht ik haar voor de camera te brengen. Helaas !
Franck en Gary vergezellen ons naar de luchthaven. Het ogenblik om onze gastheer te bedanken voor al het moois dat we de jongste twee weken mochten meemaken. Met de belofte later ooit nog eens terug te keren nemen we afscheid. Gary met zijn onafscheidelijke transistor blijft maar zwaaien. See you guys !
Na een weekend rustig in familiekring met uiteraard een stevige bbq met kruidig en zelfs hot Mexican Food maken we ons op voor een driedaagse uitstap naar Las Vegas. Voor het eerst in tien jaar zal tante Louise haar huis verlaten en meereizen naar de plek waarover ze zo dikwijls heeft geschreven in haar brieven. ’s Morgens om zes uur beginnen we aan een rit van zo wat 480 km , hoofdzakelijk door de woestijn naar de glitterstad in Nevada. Over San Bernardino gaat het door de Mohave woestijn via Barstow richting Nevada. Onderweg, bij de uitlopers van Death Valley komen we voorbij het spookstadje Galico , ooit een bloeiende mijnstad, nu kompleet verlaten. De weg is lang en eentonig met enkel naar het einde toe regelmatig reclameborden langs de kant die de talrijke hotels en casino’s van de gokstad aanprijzen. In Las Vegas , gelegen in een vallei midden de woestijn, is de hitte verzengend. De thermometer wijst 42°C aan . In het Riviera Hotel en Casino zijn onze kamers geserveerd maar nog niet beschikbaar. Dat is de klassieke truc om de toerist meteen naar de speeltafels te lokken. Vermits je dan toch moet wachten kan je evengoed beginnen met wat geld te verspelen. Daarvoor ben je toch gekomen, niet ?
Overdag kan je van de Jungle naar Futureland, met Mark Twain de Mississippi afvaren of verdwalen in het Wilde Westen of de Tropen. Op New Orleans Square staat Chris Barber en zijn Dixieland Band te jammen , zo maar ! ’s Avonds als de duisternis invalt wordt Main Street USA het decor voor een indrukwekkende Electrical Parade met alle Disney-figuren. Alles bekroond met een spetterend vuurwerk boven het sprookjeskasteel.
De volgende dagtrip is nog meer afgestemd op de kinderen. Knott’s Berry Farm in Buena Park, een pretpark met talrijke attracties waarvan we vooral Ghost Town onthouden. Dit is een Far-West stad, zoals we ze kennen van de westerns uit onze jeugd. Alles erop en eraan : de postkoets die overvallen wordt, de stoomtrein , de cowboys en indianen enz.
En dan blijft er natuurlijk het enige echte
Disneyland in Anaheim . Ontworpen en gecreëerd door de grootmeester Walt himself in 1955 . Een fantasiewereld op zijn best, genietbaar voor jong en oud.
Frank doet zijn uiterste best om ons zoveel mogelijk te laten zien van zijn Californië. Na een stevig ontbijt klaargemaakt door tante Louise ( het enige moment van de dag dat we haar te zien krijgen) gaan we nu eens South of the border, down Mexico way. De nochtans enorme Chevy zit afgeladen vol want nichtje en kleinnichtjes reizen mee vandaag.
Pal naar het zuiden, naar de grens met Mexico. De wagen blijft in de States . Te voet trekken we over de grens naar
Tijuana , vijfde grootste stad van Mexico met ruim 1.3 mio inwoners. Je merkt meteen dat je in ander land bent. De wegen zijn stofferig en vuil. Tijuana bezit enkele mooie oudkoloniale gebouwen en kerken maar ligt er toch wat verloederd bij. Het is een grote marktplaats waar alles en nog wat verhandeld wordt. Tijuana heeft een kwalijke reputatie op gebied van drugs en prostitutie , wat niet verwonderlijk is voor een arme grootstad op enkele kilometer van het rijke paradijs dat Californië is, volgens veel Mexicanen. Al bij al een gelegenheid om zich een beeld te vormen van een Mexicaanse stad met zijn kleurrijke versieringen, zijn ongelooflijk opdringerige verkopers en zijn luie ongeschoren kerels met sombrero die op de stoep liggen te niksen. In een donkere estaminet leert Frank ons hoe je een echte Tequila moet drinken : zout op je hand strooien, oplikken en in een limoen bijten tot je lippen gaan branden en dan de koele tequila naar binnen werken : een ervaring rijker.
We doen wat inkopen en keren terug naar de States.
Een der mooiste steden in Zuid Californië is
San Diego . Vooral een der grootste havens ter wereld en vooral een handels- en commercieel centrum. De haven is een attractiepool met zijn cruiseschepen die voortduren aan- en afmeren en het nabij gelegen Lindbergh Airfield, waar vliegtuigen opstijgen en landen boven je hoofd als het ware. Bovendien  is San Diego ook de thuishaven van enkele reusachtige vliegdekschepen , de Amerikaanse trots op de Pacific. Wij houden het vandaag bij een bezoek aan twee van de bijzonderste attracties hier: de San Diego Zoo , een der mooiste ter wereld, en een spektakel met orca’s en dolfijnen in Seaworld. De kinderen genieten er enorm van en wij met hen. Toch maar weer een mooie dag.
De meest bekende weg is uiteraard Sunset Boulevard. Hij is 20 mijl lang, begint downtown L.A. , loopt door Beverly Hills en de Sancta Monica Mountains en eindigt in Malibu aan de Stille Oceaan. Malibu , het mondaine shoppingcenter aan de Pacific, met zijn talrijke boetieks en modehuizen ,maar vooral onbetaalbaar ! OK, Hollywood en C° , het is een voorgelogen droom, maar je moet het gezien hebben.
Nu we toch in de wereld van glitter en weelde zitten is een bezoek aan Beverly Hills en Bel- Air een must. Hier wonen de sterren in kasten van villa’s waarvan je echter nauwelijks omheining of toegangspoort te zien krijgt. Hooguit de Roll’s voor de deur . Irreële glitterwereld , bijna decadent !
Vandaag moet het een beetje mijn dagje worden. Hollywood , here i come ! Van mijlen ver zie je de naam al staat op de heuvelflanken. We starten met een bezoek aan Universal Studios , de droomfabriek bij uitstek. Hectaren decors en filmsets. Een stad op zichzelf . Nu eens Rome, dan weer Parijs , Berlijn of Tokyo , het is er allemaal netjes nagebouwd . Precies echt en toch slechts illusie. Verder een ruime kijk in de grote trucendoos : aardbeving hier, overstroming daar, brandende huizen enz. Ook wordt een gevechtscene uit een of andere western nagespeeld of een zeeslag gesimuleerd. Natuurlijk zijn er de beroemdheden, de stars, wiens grote en kleine kantjes blootgelegd worden. Tenslotte mogen we gaan kijken naar de proefopnamen van het jongste Universal product dat straks de wereld gaat veroveren : Jesus Christ Superstar ! Hollywood, home of the stars , is niet meer wat het ooit geweest is , maar wil de legende levendig houden ! Zoveel is zeker.
Hollywood Boulevard met het
Graumann’s Chinese Theater , het decor van de wereldpremières en de oscaruitreikingen, is de meest toeristische plek voor de filmfanaten. Hier zie de Walk of Fame waar de stars hun hand- of footprints hebben laten vereeuwigen of waar en tegel-met-star hun naam draagt.
Terugkeren doen we via downtown Los Angeles. We zien de Brea Tar Pits waar , bij het zoeken naar aardolie , ooit een groot aantal slagtanden en botten van mammouths werden gevonden . Later bezoeken  we St.Gabriël Mission , het oudste stenen gebouw van L.A. uit 1805. De Mexicaanse wijk in de nabijheid is kleurrijk en geanimeerd. Voor de rest is Los Angeles een gedrocht van een stad waar weinig ziel in steekt. Enorm uitgestrekt en gehuld in een permanente nevel van luchtvervuiling. Op onze terugweg kopen we een grote transistorradio voor Gary. Hij luistert ganse dagen naar de weersvoorspellingen en is daar bijzonder blij mee. Zou hij het begrijpen …that it never rains in southern California ? Ik vrees van niet.
Bekomen van de eerste emoties neemt Frank ons mee voor een uitgebreide ontdekkingstocht in en om Los Angeles. Louise , die naar het schijnt nauwelijks haar kamer verlaat, blijft thuis. Als eerste uitstap gaat het richting kust. Wel 100 km hier vandaan maar naar Amerikaanse normen slechts een boogscheut. De highways in L.A. zijn indrukwekkend. Zes rijvakken in elke richting , het is me wat. Toch wordt er traag en gedisciplineerd gereden. Frank , die vroeger voor een petroleummaatschappij werkte , vertelt dat hij deze weg dagelijks aflegde. De kustlijn is niet echt mooi. De petroleumindustrie is hiervoor een beetje te sterk aanwezig. Verderop bereiken we Long Beach. Hier ligt de Queen Mary, ooit een der grootste en meest luxueuze passagiersboten, voor eeuwig aangemeerd. Eerst museum, nu hotel.
Vandaag is een bijzondere dag . We trekken naar het beloofde land : Californië . Eerst maken we nog een tussenlanding in Las Vegas. Net de tijd om in de transitzone te merken hoe druk de slotmachines hier bezet zijn door fanatieke gamblers . Las Vegas staat nog op ons verlanglijstje voor de komende dagen. We zien wel. We overvliegen gedurende een uur een woestijnachtig gebied en landen op Ontario , de tweede internationale luchthaven van L.A. Oom Francis en zoon Gary staan ons op te wachten . Ik heb hen meteen herkend . De begroeting is hartelijk .  Ik merk wel dat de mentale handicap van mijn neefje veel erger is dan ik had verwacht.  Frank , de vader , is een joviale gastheer en praat alles glad zodat we ons in een mum van tijd op ons gemak voelen. We gaan iets drinken en rijden dan meteen door naar Covina, onze verblijfplaats voor de komende twee weken. Daar aangekomen staat tante Louise ons op te wachten. Ze is een verjongde kopie van mijn grootmoeder. De kennismaking verloopt eerder emotioneel. Ik merk dat ze nogal verward is. Het wordt nog een lange avond met onmogelijk veel vragen waarop ik meestal het antwoord schuldig moet blijven want tante’s leefwereld en tijd is blijkbaar blijven stilstaan in de jaren kort na W.O.II . We zijn ondertussen  wel 1973. Hier is duidelijk iets mis !
Op een bepaald moment zijn we getuige hoe enkele gevechtspiloten met hun straaljagers de ravijnen induiken om er halsbrekende toeren uit te halen. Adembenemend !
Na de middag wagen we ons aan een wandeling op de
Bright Angel Trail. Geregeld worden we er aan herinnerd dat we nog terug moeten klimmen en voldoende water moeten bij hebben. Na een uur houden we het voor bekeken wegens te heet en te gevaarlijk. Bij onze terugkeer aan het El Tovar hotel worden we vergast op het optreden van enkele Hopi indianen. Zij zijn de oorspronkelijke bewoners van de canyon en komen hier getuigen over hun huidige levensomstandigheden in het reservaat.
’s Avonds nog wat nakaarten aan de rand van de canyon en de zon helpen ondergaan. Mooi en onvergetelijk was het in ieder geval. Dat nemen ze ons nooit meer af !
Een paar uur later zitten we sprakeloos voor ons uit te kijken aan de rand van de South Rim van het natuurfenomeen dat Grand Canyon heet. Naargelang de stand van de zon verandert het landschap voortdurend. Wat een enig spektakel ! Iedereen is hier onder de indruk en er wordt nauwelijks gesproken. Hier telt maar één ding : zo veel en zo lang mogelijk genieten van het uitzicht tot… het pikkedonker is . ’s Avonds nog een stevige t-bone op de grill en gewoon omver vallen van de vaak. Geen lichtjes tellen vannacht maar wraak nemen op die pizza van gisteren !
De volgende morgen maken we een begeleide rondrit in het National Park waarbij we telkens weer andere uitzichten krijgen op de enorme verscheidenheid van Grand Canyon. Deze diepe kloof ingeslepen door de Colorado rivier ( rode rivier ) is 435 km lang en 15 tot 29km breed. Op sommige plaatsen is het diepste punt 1600 meter. Door de eeuwen heen heeft de erosie diverse soorten rotslagen blootgelegd waardoor de aanblik en de kleurschakeringen binnen  de canyon steeds maar wijzigen. Ondanks de grote breedte is de overkant vrijwel overal te zien dank zij de lage luchtvochtigheid waardoor de lichtabsorbtie uitermate gering is.
Vandaag vliegen we naar het Westen via Newark. Geen formaliteiten deze keer. Hier neem je het vliegtuig zoals ze bij ons de bus nemen. Aanmelden , instappen en weg wezen. Eerst vliegen we met United tot in Denver aan de voet van de Rocky Mountains. Dan naar Salt Lake city waar we overstappen op de vliegmaatschappij van exentrieke Howard Hughes . De vlucht met het knalgele kleine toestel van Hugues Airwest is grandioos. Op lage hoogte over Utah en Bryce Canyon , over het decor van zovele westerns maar dan in het echt. Volgt dan nog een stop in Phoenix. Hier stappen de laatste passagiers af. Wij blijven alleen achter met een sympathieke stewardess. De vlucht tot het Grand Canyon National Park is zalig. Kan dat een vliegtuig voor ons alleen ? Niemand zal het geloven als we dit navertellen.
Een shuttle brengt ons naar de terminal hartje Manhattan waar we, ei zo na , onze bagage al kwijtgespeeld waren, dan met the Yellow Cab naar 42 th Street, tot het hotel waar we gaan overnachten. Inmiddels is het avond in NY en willen we de straat op tot Broadway. Just up the road ! Het doet erg luguber aan. Bendes provocerende kleurlingen op de schaars verlichte voetpaden. Zwaarbewapende security-agenten staan binnen achter glas toe te kijken. Neen, niks op ons gemak daarbuiten. We komen tot Broadway en pikken er een glimp van het beroemde theaterboulevard mee . Hier wel druk anders, maar wij moeten al terug. Naast het hotel in een bar nog iets gedronken en van de barman zelfs een stuk pizza aangeboden gekregen. Had ik dat maar geweten . Bijna gans de nacht heb ik doorgebracht op de halfopen wc van het balcon op het 36ste ! Alles lichtjes van Manhattan by night kunnen tellen en het zijn er veel !
Verder hebben we een binnenlands vluchtenpakket aangekocht met twee verplichte stopovers : Grand Canyon en San Francisco. Als je als enige vliegervaring een vluchtje naar Alicante met een Caravelle hebt, dan lijkt een DC8 al een enorm toestel. Drie uur vliegen en al een eerste tussenlanding in Keflavik ( Reykjavik) de Ijslandse hoofdstad en thuisbasis van Loftleidir. Desolaat landschap met een lage zon die naar oneindig wijst. Van Ijsland vliegen we over de zuidkust van Groenland met prachtig zicht op de enormiteit van de ijsvlakte en de duizenden ijsbergen voor de kustlijn. Erg indrukwekkend !
Vijf uur later landen we op JFK in
New York.
Voorbij de immigratiedienst geraken is hier een hele klus. Neen, we zijn nooit lid geweest van de Communistische Partij en hebben geen Cubaanse sigaren bij ! En ja, we hebben onze retourtickets al betaald !
You’re Welcome !
Tante “Lowie” (Marie- Louise) kende ik van de zwart-wit foto’s die bij mémé aan de muur hingen. Ik had vele verhaaltjes gehoord over mijn tante in Amerika en foto’s bekeken waarop te zien was hoe goed zij het er had in het verre Californië, vlakbij Hollywood. Ze was naar ginds gereisd toen ik amper één was en is nooit meer teruggekeerd. Nu, 27 jaar later, zijn Chris en ik onderweg naar de luchthaven van Luxemburg. We gaan naar Amerika ! Jawel , via het Groothertogdom omdat Loftleidir Icelandic momenteel de goedkoopste transatlantische vluchten biedt .
Naar AMERIKA
California dreaming  1973
joomla visitor
joomla visitor
Find more about Weather in Los Angeles, CA
Click for weather forecast
Route : Luxemburg - Reykjavik - New York - Denver - Salt Lake City - Phoenix - Grand Canyon - Las Vegas - Los Angeles - Las Vegas -
             Tijuana - San Diego - Los Angeles - San Francisco - New York - Reykjavik - Luxemburg