When you've seen Salvador
       You've seen Brasil  ! 
Itaparica : een beetje Polynesie  
Een nacht stappen in Pelourinho is een must. Het begint met een paar caipirinha's op de Praça da Sé waarvan alle terrasjes al volgelopen zijn met uitbundige Baianos. Talloze zwarte vrouwen, gekleed in brede witte rokken en met prachtige hoofddeksels. Overal hangt de doordringende geur van dende , de Afrikaanse palmolie waarin de arcarajes ( deegballen met garnalenpasta , peper en tomatensaus, kip en wat nog)  gebakken wordt. Salvador is een genot voor de zintuigen, de Afrikaanse aroma's en ritmes. Van muziek gesproken : je vindt het allemaal in deze voormalige hoofdstad. Van de ruige drumsessies van Olodum , over reggae , jazz , bossa nova tot pop . Geen pleintje, steegje , binnenkoertje of terrasje waar geen muziek gemaakt wordt. En dat elke dag opnieuw en bovendien gratis. Of we het naar onze zin hebben ? Tegen dat wij naar het hotel terugkeren rijden er al lang geen bussen meer !

We zouden rustig uitbollen met een dagje op het strand van
Morro Cristo ware het niet dat we bijna eind juni zijn en men er het feest viert van Sao Joao. Zelden vuurwerk gehoord , gezien en gesnoven als de laatste twee dagen van ons verblijf. Om de vijf voeten staat een kraam met vuurpijlen en raketten van alle mogelijke kaliber. Daar zitten bommen onder die de gebouwen laten trillen . Onverantwoord gevaarlijke toestanden. En zeggen dat het verboden is ! Maar de Baianos, je houdt ze niet tegen.

't Is weer feest, weer een beetje karnaval , weer Samba  !

Met een van hen maken we eerst een rondrit op dit idyllisch eilandje en blijven dan achter in het gelijknamige dorpje Itaparica. Na een bezoekje aan Sao Lourenco , een van de oudste kerkjes van Bazilie en aan de ruines van het fort is het genieten op het dorpspleintje. Een zaligheid van rust, exotische planten en bloemen, zon en schaduw en het aanhoudend ruisen van de kristalheldere zee . Ondanks de relatieve nabijheid van de grootstad is het leven op dit stukje paradijs mogelijks nog aangenamer, zoniet nog gemoedelijker dan in Salvador. Met de ijverige kolibries en guitige aapjes in de bomen lijkt het wel een beetje Polynesie . De tijd staat hier gewoon stil. Over de immense lagune glijden enkele prauwen bijna geruisloos voorbij . Hier kan je in zee lopen zover je kan kijken. Het laat je wegdromen. Je zou bijna vergeten dat we nog terug moeten. Samen met enkele giechelende scholieren nemen we de bus tot aan de ferry. Behoorlijk avontuurlijk om met zo'n rijdend wrak de heuvels af te hobbelen vergezeld van het nodige gepiep en gekraak, maar het lukte.
Neen we hebben het niet te laat gemaakt. Vandaag zouden we immers een beetje gaan varen. Aan de overkant vab de Baio de Todos os Santos ligt het eiland Itaparica en daar willen we graag een kijkje gaan nemen. Daarvoor moet je een ferry nemen in de citade baixo. Een taxi brengt er ons heen. De overtocht duurt een klein uur en daarbij krijg je een goede kijk op de drukke havenactiviteiten in Salvador. Ook varen we voorbij enkele reuze olietankers die voor anker liggen in de baai. Toch wel indrukwekkend. Aan de overzijde een drukte van jewelste wanneer de veerboot aanlegt. Vermits wij te voet zijn worden we meteen overrompeld door een stel taxichauffeurs die hun diensten aanbieden om ons hun eiland te laten zien. 
               onbezorgde jeugd
Igreja Sao Francisco
      Sapiranga Paradise
Sapiranga Reserve : tropical bar
Sapiranga reservaat : pitoresk
Castillio Garcia D'Avilla
ongelukkig uit.  In dit gebied  bevindt zich eveneens het Sapiranga reservaat . Eigenlijk een soort mangrovegebied dat parallel loopt met de kustlijn en dat zeer gevarieerd is dankzij de vele kreken en kabbelende riviertjes . Een beetje een tropisch paradijs met tal van kleurrijke vogelsoorten, bloemen en planten. Vooral een plek om tot rust te komen en te genieten van de natuur en ...  heerlijke vis-barbecue . Met de aperitief moet je wel uitkijken want hier staan tal van flessen, eigen brouwsel ,met giftige slangen erin. Neen bedankt, geef mij maar een Caipirinha ! En wat denken van een siesta in de hangmat tussen twee palmbomen. Het leven van een reiziger kan soms hard zijn  .
Nog even rijden we tot aan het strand dat er nu volledig verlaten bij ligt. Het is vloed en de zee is komen opzetten en overspoelt  reeds een stuk van het palmwoud. Geen doorkomen meer aan. We verlaten de Costa dos Coqueiros en zetten terug koers naar onze vaste stek aan de Farol van Barra. Een keer de duisternis ingevallen krijgt  Barra een totaal andere gedaante . Dan is gans het gebied gelegen tussen Porto Da Barra  (haventje) en de
Farol (vuurtoren) , naast Pelourinho , the place to be van het moderne Salvador. De vele bars en restaurants zitten dan overvol tot een stuk in de nacht. En wij logeren daar !
De Noordkust van Salvador : dat is 120 km ongerepte natuur die men de Ligna Verde noemt.
We rijden per jeep zo'n 80 km langs deze prachtige kuststrook die tot begin de jaren negentig , wegens gebrek aan wegen , ontoegankelijk bleef. Hier bevindt zich het oudste kasteel van Brazilie. Het
Castillio Garcia D'Avilla uit 1556 , gebouwd door de toenmalige gouverneur van Salvador. Gans het gebied van Praia do Forte : het oorspronkelijk kleine vissersdorp , de 12km strand omzoomd door palmbomen en de 7000 ha oerwoud errond werden in 1972 door een Duitse industrieel opgekocht met de bedoeling het te beschermen. Nu is het uitgegroeid tot een vorm van eco-toerisme waarbij de aanleg van toeristische complexen en hoogbouw verboden zijn. De palmbomenwoud wordt onderhouden en de lege cocosnoten ( coqueiros ) worden gebruikt als verharding voor de wegen. In dit gebied wonen gezinnen gratis. Zij moeten wel instaan voor de onderhoud van het gebied. Ze worden niet betaald, maar leven van de opbrengst van het lapje grond dat hun toegewezen werd. Ze zien erdan ook niet meteen
Elevador Lacerda
Largo do Pelourinho
Wanneer we alsmaar verder afdalen bereiken we een open plein van waar je een mooi zicht krijgt op de haven, de Baio de Todos Os Santos en het eiland Itaparica aan de overkant. Om van de bovenstad (Citade Alta) naar de benedenstad ( Citade Baixs) te gaan hebben ze er in 1873 iets heel ingenieus op gevonden . De Elevador Lacerda bestaat uit vier liften die je meteen 75 meter lager neerzetten in het lager stadsgedeelte , het financieel en handelscentrum , maar vooral de zeer bedrijvige haven. Aan de voet van de Elevador staat de Mercada Modêlo, een oud douanegebouw , nu omgevormd tot een overdekte souvenirmarkt , waar je ongeveer alles vindt van schilderijtjes tot voodoo poppen. Overal hier zijn sporen terug te vinden van de Afrikaanse Cultuur die de slaven meebrachten.
Wat verderop langs de kustlijn staat de
Solar Do Unhâo . Dit is een voormalige suikerfabriek met bijhorend slavenhuis ( zeg maar gevangenis ). De kerkers doen nu dienst als select restaurant waar iedere avond , na het diner, een wervelende show wordt opgevoerd met muziek en dans uit de slaventijd en waarbij de Capoeira meer dan aan bod komt. Deze , tot dans uitgegroeide gevechtssport , is ontstaan uit het feit dat de slaven destijds geen  wapens mochten dragen en zich dienden te verdedigen met de blote hand.
bemand door de studenten van de kokschool. De ideale plek om alle facetten van deze pittige Afro-koloniale keuken te leren kennen. Verder is Pelourinho met zijn restaurants en bars het hart van het bruisende nachtleven met overal gezelligheid, muziek en dans. Geen plek ter wereld waar de kledij uit de slaventijd nog steeds met evenveel elegantie gedragen wordt als
hier in Pelourinho. Natuurlijk lokken die mooie dames je naar hun atelier of boetiekje, maar ze doen het met gratie en zonder opdringerigheid.

wandelen over kinderkopjes langs pastelkleurige huisjes, kerken en kunstateliers naar de Casa de Cultura. Dit kijkt uit over de Largo de Pelourinho, het plein waar in de 17e eeuw de slaven werden gekeurd, verhandeld en bestraft . Geen wonder dat dit oude stadsgedeelte op het verlanglijstje stond van de Unesco voor haar werelderfgoed. Het is ook op deze Largo dat zich het Senac restaurant bevindt. Een van de beste uit Salvador en toch uiterst betaalbaar omdat die wordt
Estadio Barradas : Bahia 1 - Vitoria 0
Van aan ons hotel tot de oude stad is het een tiental minuten per bus. Voor een paar centjes wordt je afgezet op de Praça da Sé, het historisch plein midden in het oude centrum van Salvador de Bahia. Hier kan je de Cathedral Basilica bezoeken welke rijkelijk versierd is met bladgoud. Of je nu van kerken houdt of niet, toch moet je ook een kijkje gaan nemen in de Igreja Sao Francisco op het plein ernaast: de Praça Anchieta. Op weer een ander plein , de Tereiro de Jesus , nog meer barokke kerken : S. Pedro da Clerigos en S. Domingos. Gewoon prachtig ! Dit is Pelourinho , de oude binnenstad en cultureel kloppend hart van Salvador . Hier kan je
                        Porto da Barra
Duizenden voetzoekers, vuurpijlen en bengaals vuur. Het knalt aan alle kanten en , alsof onze trommelvliezen finaal kapot moeten, slaan de drummers ook nog op hol. Van het speelveld is niets meer te zien. Een prikkelende multikleurige kruidwolk hangt over het stadium. Hadden we ook maar zo'n masker ! Ruim een kwartier later krijgen we terug beeld net op het moment dat Bahia scoort . En , wat dacht je , weer van dat ! Inmiddels is de duisternis ingevallen en krijgt alles nog een extra dimensie. De samba golft nu pas goed door de massa . Ze zijn niet meer te stoppen nu. 't Is carnaval, 't is samba, 't is feest. Uiteindelijk heeft Bahia gewonnen, maar wat maakt het uit ? Een keer de wedstrijd voorbij heeft iedereen iets te vieren. Chaos alom . Uren om van de parkings te geraken , uren file om thuis te geraken, who cares ? Camions worden volgestouwd met aanhangers van beide teams en bakken bier. Samba hier, samba daar, samba overal. Diep in de nacht zitten de terrasjes nog vol in Salvador. Dagen later lopen ze nog rond in het shirt van hun ploeg. Zijn ze al naar huis geweest ?
Ons hotel Praiamar (nu Sol Barra ) is ideaal gelegen in Porto Da Barra , onmiddellijk aan  het gelijknamige  haventje en strand en middenin de uitgangsbuurt van de stad. Dat belooft. Nauwelijks bekomen van de heenreis komt de plaatselijke touroperator aandraven met tickets voor de voetbalmatch van het jaar. Vandaag zondag speelt Bahia de stadsderby tegen Vitoria, en dat is blijkbaar een niet te missen evenement. Let's samba ! Lang voor het eerste fluitsignaal is er al oorlog in het stadion. Beide ploegen hebben agitators die de supporters van de tegenpartij gaan uitdagen en ophitsen .We zijn wel een en ander gewoon, maar toch. Trouwens, waarom draagt iedereen hier een gasmasker. Hooligans ? Het antwoord krijgen we wanneer de spelers het veld betreden. Het station ontploft letterlijk.
1995
FOTOS
REIZEN
HOME
SALVADOR DE BAHIA
KAART
praiamar
strand van Barra
Farol van Barra
Pelourinho
capoeira
Terreiro de Jesus
Itaparica
itaparica2
klik op onderstaande foto's om te vergroten
Voor de derde keer in Brazilie en toch weer anders. Na goed tien uren vliegen landen we in Salvador de Bahia, de zwartste van de Braziliaanse steden (25% zwart, 48% gemengd en 27% blank). Met haar drie miljoen inwoners is ze niet alleen de ontmoetingsplaats van Indiaanse, Afrikaanse en Europese Culturen, maar vooral de gezelligste stad van Brazilie. Hier is het altijd een beetje feest, beweert men.
Find more about Weather in Salvador, BZ
Click for weather forecast
Itaparica 3