VIDEO'S
Tijdens de laatste vlucht tot Lima is er gelegenheid om kennis te maken met het landschap van Peru. Vooreerst overvliegt men het junglegebied rond de Amazone. Verder worden de indrukwekkende pieken van het Andesgebergte aangedaan om uiteindelijk in een dichte mist te landen in de hoofdstad Lima aan de Stille Oceaan.
De hoofdstad Lima met zijn rustige sluier ,
garua genaamd , en zijn zacht klimaat met een jaargemiddelde temperatuur van 20 ° C.
Lima werd door
Francisco Pizzaro gesticht in 1535 en uitgeroepen tot stad der koningen en groeide uit tot een koloniaal bastion voor Spanje. In 1821 was het de Argentijnse generaal en bevrijder San Martin die onafhankelijkheid van Peru uitriep. Gans de geschiedenis zit vervat in de Plaza de Armas met zijn kathedralen en kerken, allen gebouwd onder het koloniaal regime. Ze zijn de blijvende relieken van wat ooit eens Spanje’s roem en rijkdom was. Het goud van kerken en kloosters getuigen echter ook van het menselijk onrecht , de plunderingen en moorden die onder Pizarro en de conquistadores , in naam van de kerk, hier werden aangericht.
Het moderne Lima telt ongeveer zes miljoen inwoners. De bijzonderste wijken zijn San Isidoro met zijn commerciële centrum  en het meer residentiële Miraflores , van waaruit  je prachtig uitzicht hebt op de Stille Oceaan.
Eens buiten het centrum van Lima kom je meteen in sloppenwijken terecht. Een gevolg van de sociale ongelijkheid die men spijtig genoeg over gans latijns Amerika aantreft. Al bij al blijft Lima een gastvrije en best aangename hoofdstad met het karakter van een eeuwige lente.
Op ongeveer 30 km ten zuiden van de hoofdstad vind je de archeologische site van
Panchacàmac . Het is een pre-inca groep van tempels, paleizen en bouwwerken in piramidevorm .
Als we na een lange dag een terrasje doen in het stadscentrum worden we aangemaand om naar binnen te vluchten. Deuren en vensterluiken worden afgesloten want er is een grote betoging aan de gang. Peruvianen zijn een nogal licht ontvlambaar volk, zie je. Betogingen en manifestaties zullen we wel meer meemaken de komende weken. Dit is nu eenmaal Zuid Amerika !
Na een indrukwekkende vlucht over de Andes maken we een nogal ruige landing in Cuzco , de archeologische hoofdstad van Zuid- Amerika en ooit de hoofdstad van het Inca-rijk , het machtigste dat Amerika ooit gekend heeft. Voor ons is de eerste kennismaking vrij lastig. Het plots neerstrijken op een hoogte van 3600 meter bezorgt ons aardig wat ademhalingsmoeilijkheden. Een thee van cocabladeren en wat stimulans voor het hart doen hier wonderen. Even gaan liggen en wennen. Een legende leert ons dat de goddelijke gezant Manco Capac door zijn vader , de zon , op aarde werd gestuurd om Cuzco te stichten en de bewoners van het gebied te verlossen uit hun lijden. Zo zijn er tal van legendes , die allen hun oorsprong vinden in het Titicaca meer , en die verhalen over het ontstaan van deze stad. Algemeen wordt echter aanvaard dat ze gevormd werd door de Cuico’s . De legendarisch held Pachacutek Inca Yupanki bevrijdde in 1439 de stad van zijn vijanden , de Cancas , en richtte er het rijk van de Tahuantinsuyu , de vier gebieden, op. Van toen af kende Cuzco een groeiende bloei en straalde de glans van de Inca goden over miljoenen onderdanen. Een rijk dat zich uitstrekte van Colombia tot Argentinië, over Chili, Peru , Ecuador en Bolivië . Cuzco komt van Cosco en betekent navel van de wereld.
De Inca’s hadden een organisatietalent dat in de geschiedenis van de oude wereld alleen met het Romeinse Rijk kan vergeleken worden. Ze waren een weergaloos volk van boeren en krijgers, van ambtenaren en bouwmeesters, van priesters en heersers die zich verenigden met de zonnegodheid. Ze hebben een staatsordening en moraal opgebouwd die tot voorbeeld kon dienen voor alle volkeren uit die tijd. De Opper- Inca was de belichaming van de zonnegod en besliste over lijf en leden van zijn onderdanen die een blind vertrouwen in hem koesterden. Dit vertrouwen zou hen echter fataal worden. Daar ze hun leider onoverwinnelijk achtten hebben ze zich nauwelijks verdedigd tegen de Conquistadores toen die in 1532 Cuzco binnenvielen. Het volk van de zon werd onder de voet gelopen en alle rijkdom werd vernietigd, geplunderd en weggevoerd naar het glorievolle Spanje. Op de Inca plaveien lieten de Spanjaarden 23 kerken achter en een heleboel prachtige paleizen en gebouwen. Maar de tradities overleefden de kolonisatie en de republiek. De kronkelende steile steegjes van Cuzco bleven stand houden. De ruines van zonnetempels en Inca paleizen trotseerden de tijd. De huidige inwoners kauwen nog steeds coca. Nog steeds weven zij kleurrijke poncho’s met eigenaardige meetkundige motieven en antieke symbolen. En nog steeds weerklinkt zacht nostalgische muziek. Cuzco leeft !
Per autocar klimmen we uit de stad de hoogte in, steeds onder de indruk van de overweldigende natuur Aldus bereiken we de Vileanda vallei tussen de 6000 meter hoge bergtoppen . Dit is de heilige vallei der Inca’s , een uiterst vruchtbaar gebied waar nog steeds aan landbouw wordt gedaan op terrasvormige akkers. Weer een erfenis van de Tihuanaco indianen, de voorvaderen van de Inca’s . Meer dan 4000 meter hoog ligt de oude Inca-trail die naar de ruines van Pisac leidt. Te voet leggen we dit traject af via steile, meestal erg smalle paden. Op meerdere ogenblikken doe je er beter aan niet naast je in de immense diepte te kijken. Eddy, last van hoogtevrees ,moest hier op zijn stappen terugkeren. Gewoon adembenemend en de lucht is hier al zo ijl !
Bijna beneden zien we hoe de plaatselijke bevolking , geladen met pak en zak , zich naar het dorp begeeft, diep in het dal. Vandaag is het zondag en na de mis, die in de Quecha-taal wordt gelezen, heeft op het kerkplein de wekelijkse markt plaats. 
Bovendien viert men er vandaag ook het feest van de Madonna . Dit gaat gepaard met carnavaleske toestanden zoals die alleen hier in Zuid-Amerika mogelijk zijn . Het Christianisme hier is een mengeling van geloof, bijgeloof en eeuwenoude tradities uit uitgestorven culturen. Geen wonder dat de Heilige Maagd er vereerd wordt op dezelfde manier als de godin van de vruchtbaarheid vroeger. De processie met het Mariabeeld is bij momenten grotesk: muziekanten blazen er maar op los terwijl de gelovigen, al dan niet dronken, er omheen dansen. Rond de middag bereikt de activiteit op de markt haar hoogtepunt. In een kleurrijk decor van bonte poncho’s en vrouwen  met bolhoeden zie je hoe lekkers wordt klaargestoomd in de openluchtrestaurants. Pisac, is een vergeten plek met een ruig maar schoon volk waarvan de rijkdom verdwenen is maar waar de fierheid gebleven is. Een niet te missen oord !
Op onze terugweg , nabij Cuzco , komen we voorbij weer een ander raadsel : de versterking van Sachsayuaman ( uit te spreken als sexy woman ) , die de stad Cuzco moest beschermen. De Inca’s bezaten een ongeëvenaarde techniek om natuurstenen te slijpen . Ze wisten die zodanig te plaatsen dat ze ineen klikten als bij een puzzel .Heden nog staat men versteld van deze enorme bouwwerken. Men kan zich tevergeefs afvragen hoe dergelijke muren konden opgetrokken worden door een volk dat noch hefboom, takel , wagen noch wiel kende. Denk eraan dat het grootste blok van Sachsayuaman 9 m hoog , 5m breed , 4 m dik is en dat ie 350 ton weegt. Dat alles neergepoot op een plaats 3860 m boven de zeespiegel . Enorm .
’s Anderdaags zijn we vrij vroeg uit de veren. We nemen het smalspoortreintje dat ons doorheen de Andes tot aan het begin van de Selva of jungle moet brengen. Het traject van 112 km is wel vier uren sporen maar verveelt geen ogenblik . Het landschap met de besneeuwde reuzen uit de Cordillera is fascinerend mooi. Vanaf het eindstation Machu Pichu brengen microbusjes ons nog 600m hoger naar de heilige stad. Boven zien we een Japanse expeditie met een honderdtal dragers uit Ollantaytambo . Zij hebben het traject Cuzco-Machu Pichu helemaal te voet afgelegd langs de authentieke , vaak onmogelijke , Inca paden over de hoogste passen uit de regio. Ze hebben er drie maanden over gedaan. Van wilskracht en durf gesproken !
Een klein pad leidt ons naar het het wonder van Machu Pichu . De mysterieuze heilige stad van de Inca’s kon wel niet beter verscholen liggen dan hier in de dalgleuf van de Urubambarivier en hoog op de steile granietruggen.
Geen sage, geen Incalegende spreekt over deze spookstad.  Ze ligt zo goed verscholen dat zelfs de Spanjaarden haar nooit ontdekten. Pas in 1911 stond de Amerikaanse ontdekker Henam A. Bringham plots sprakeloos voor dit raadsel. Op een rotsplateau verheffen zich de muurstenen en funderingen van een geheel aan tempels, paleizen , torens , woonhuizen , bronnen en kerkhoven. Dit alles omringd door een muur in natuursteen van 5 m hoog en 2 m dik. Het geheel bestaat uit vele plateaus of terrassen die onderling door treden verbonden zijn. Tot op heden heeft niemand het geheim van Machu Pichu kunnen achterhalen. Niemand weet wie ze gebouwd heeft en waarom ze verlaten werd. Was ze het laatste toevluchtsoord voor de door de blanken verslagen indianen of de oerverblijfplaats van de Inca voorvaderen ? De voorstad van de hemel, zoals de indianen ze noemen,
blijft een raadsel, een versteende droom. Wanneer je hier zit te kijken aan de voet van de Huyana Pichu, waar planeten zon en maan rusten, moet je veel aan de verbeelding overlaten om een antwoord te vinden op zoveel vragen.  Daarom blijft Machu Pichu nawerken op al wie haar ooit bezocht heeft en noemt men haar een van de wereldwonderen.

Terug een lange reis voor de boeg. ’s Morgens heel vroeg is er al een bedrijvige drukte in en rond het spoorwegstation van Cuzco.  Hier aan de trein voor
Puno wordt van alles op de wagons geladen. Het is onvoorstelbaar wat voor een vracht aan handbagage  die indianen kunnen versjouwen voor deze 15 uur durende treinreis die ons naar de andere kant van Peru zal voeren. Het gaat in steigende lijn tot de pas. De hoogste spoorwegpas ter wereld. De trein rijdt in een decor van lamas en alpaca’s omgeven door met eeuwige sneew bedekte bergtoppen die ruim de 6000m overschrijden. Als we Puno bereiken is de nacht reeds ingetreden. Puno is met zijn 210000 inwoners de belangrijkste havenstad aan het Titicacameer. We staan aan het grootste en hoogste bevaarbare meer ter wereld. Het ligt op 3812 m en heeft een oppervlakte van 8300 vierkante kilometer, ongeveer een kwart van ons land.
Toen de Inca’s hun rijk uitbreidden trokken de indianen die aan de rand van het meer leefden zich terug op het meer zelf. De Inca’s lieten hen met rust en nu , honderden jaren later , wonen ze er nog steeds. Deze Uros indianen leven van de visvangst en meer recentelijk van de verkoop van souvenirs aan de toeristen. De belangrijkste vegetatie op het meer is totora , het riet waarmee de drijvende eilanden waarop ze wonen gebouwd zijn. Dat riet rot onderaan weg en moet dus steeds aangevuld worden . De Uros was zo’n primitief volk dat geloofde zwart bloed te hebben en hierdoor ongevoelig waren voor koude en vochtigheid. Naast het eiland zelf zijn ook hun boten, huizen ,materialen en visnetten gemaakt uit totora. Dat de eilanden gevaren inhouden heb ik zelf mogen ondervinden toen ik filmend door een wakke plek zakte . Dank zij Eddy, bleef het bij een hoop natte kleren en een ontregelde camera. Toch even schrikken en wel een moment van bezinning. En zeggen dat die Uros hier permanent leven in deze ijle lucht en de bijtende koude. Sterk volk  ! 
Na deze bewogen boottocht wacht ons nog een hele karwei. Drie taxi’s zullen ons naar Bolivië brengen. De 350km km over stofferige en nauwelijks berijdbare pistes is uniek. We volgen de oevers van het Titicacameer gedurende een honderdtal kilometer. Onderweg zien we kudden lama’s en alpaca’s met de sneeuwreuzen van Bolivië op de achtergrond. Af en toe wordt er even halt gehouden om de mechaniek ,de drivers en de passagiers wat rust te gunnen. Tegen dat we Boliviaanse grens bereiken zitten we letterlijk onder het gele stof van de Peruviaanse hoogvlakte.
VERVOLG
HOME
REIZEN
FOTOS
ZUID AMERIKA  1978
  PERU
ROUTE : Brussel - Parijs - Madrid - San Juan - Bogota - Lima - Cuzco -  La Paz - Lima - Iquitos - Tabatinga - Leticia -
              Bogota -Caracas - Madrid - Frankfurt - Parijs - Brusse
l
naar het fotoalbum (dia's Etienne Van Enis)
joomla visitor
Find more about Weather in Cuzco, PR
Click for weather forecast