VIDEO'S
FOTO'S
KAART
REIZEN
HOME
De paar dagen rust hebben ons deugd gedaan. Over drie dagen moeten we het vliegtuig nemen naar Honolulu , dus wordt het tijd om terug te keren naar Los Angeles. Dat doen dat we via Tijuana , de meest noordelijke stad van Mexico, net over de grens. Veel valt daar niet te rapen . Na de onvermijdelijke  tequila dan maar gauw terug de snelweg op naar het noorden. Onze laatste uitstap in L.A. gaat naar het enige echte originele Disneyland in Anaheim. Déja Vu maar nog  altijd goed voor een aangename sfeer en een sprookjesachtige apotheose.

De kilometerteller zegt ons dat we er
3402 km hebben opzitten. Dat kan tellen .

En morgen …  Aloha Hawaii !
zonnebrand gaan kopen. Gelukkig bleek het minder erg dan dat het er eerst uitzag, maar toch. In een van de restaurantjes serveerde men French Cuisine wat ons in verleiding bracht de kikkerbilletjes in lookboter te proberen. Armand, nog steeds onderhevig aan zijn ketchup-syndroom , bleef vol wantrouwen. Maar, hoe raar ook, het werd  subliem. “ Ze kunnen het dan toch ” , klonk het unaniem. Ik elk geval is Palm Springs best een gezellig vakantieoord. Niet te verwonderen dat het vaak het decor was voor talloze Hollywoodproducties .
In de late namiddag bereiken we Palm Springs , een van de meest geliefdkoosde vakantieoorden voor de inwoners van de Golden State , op nauwelijks anderhalf uur rijden van L.A. Het is een oase met wuivende palmen, minerale bronnen , golfbanen en vooral een heel droog klimaat het hele jaar door. Zeer lage luchtvochtigheid en dus best aangenaam. Het grootste gedeelte van onze California-tour zit erop en ook wij gaan hier een paar dagen niksen. Palm Springs Ramada Inn is een juweeltje . Het is gesitueerd in een prachtig natuurlijk decor en beschikt over ruime gezellige kamers, een paar leuke restaurants en een niet- overbevolkt zwembad. Na het bad is het genieten van een  etentje 'Italian Style' en een paar pintjes aan de bar. De tweede dag speelt zich vooral rond het zwembad af. Eddy zag dat evenwel niet zitten en ging " rusten ". Ondertussen initieerde Armand mij in het zwemmen met professionele zwemvliezen. Dat zou goed van pas komen op Hawaîi, zei hij. Geen van beide had evenwel rekening gehouden met het laffe zonneke alhier . Resultaat : op het einde van de namiddag konden we een zalfke tegen   
Onderweg gaan we een kijkje nemen in Galico Ghost Town nabij Barstow . Het is een verlaten en gerestaureerde zilvermijn, die haar hoogtepunt kende in de periode 1880 tot 1890. Nu is het nog slechts een toeristische trekpleister en een aangename halte langs deze toch wel eentonige woestijnwegen. Voor de rest is het uren lang op hetzelfde decor te staren want er schijnt maar geen eind te komen aan die kaarsrechte highways die het desolate landschap doormidden klieven. Het wordt toch nog even spannend wanneer ik opmerk dat de meter van onze benzinetank horizontaal op zijn zijde ligt. Ook een beetje moe zeker ? Maar je kent dat : wanneer de nood het hoogst is, is Exxon nabij . Bij het tanken geraak ik er steeds meer van overtuigd dat we allicht geen vijf mijlen meer zouden verdergeraakt zijn, maar goed !
De volgende morgen, volledig hersteld van het woestijnavontuur van de vorige dag, besluiten we onze reis verder te zetten. s’ Werelds grootste gokstad midden de woestijn, je moet het gezien hebben maar na één dag ben je er op uitgekeken. Armand, voor wie het de eerste kennismaking was met Amerika en Las Vegas in het bijzonder, eist weer zijn “ drivers seat  “ op . Vandaag weer een lange rit van 478 km over Barstow en langsheen het Joshua Tree National Park tot Palm Springs.
Na een stortbad en een stevig avondmaal zijn we goed genoeg om enkele casino’s te gaan bekijken . Overal hetzelfde jachtige gedoe met slotmachines, blackjack, roulettes enz. In de Hilton gaan we de spektakelzaal bezoeken waar Elvis zo vaak optrad. Glitter en vooral veel spiegels laten alles nog immenser ogen dan het al is. Omstreek 2 uur in de morgen houden we het voor bekeken.
Daar krijgen we te horen dat de kamer pas op het middaguur zal vrij zijn. Er zit niks anders op dan in een of andere Mc Donalds sterke koffie te gaan drinken, een lang ontbijt in te lassen en proberen wakker te blijven. Tien na twaalf ploffen we op ons bed en slapen tot een stuk in de avond. Waanzin ? En of !
Hoe klaarder de dag hoe zwaarder onze oogleden worden. De twilight tussen nacht en dag is er ook voor Armand te veel aan. We zijn net door Death Valley en kunnen toch even de wagen uit om de benen even te strekken. Het is nog steeds broeiend heet buiten. Naar onze laatste gegevens moeten we nog een 120 km van Las Vegas verwijderd zijn. Deze zal ik weer proberen vol te maken na een korte rustpauze en een sumiere opfrissingsbeurt. De radio wordt wat harder gezet en wij terug weg. Na een negentigtal km gaat ook voor mij het licht uit en moet Eddy  het laatste traject afleggen. Als ik wakker schrik staan we op de pechstrook net voor een der afritten naar Las Vegas. Naast de wagen staat de Highway Patrol. Eddy was gewoon aan de kant gaan staan om even de kaart te raadplegen ,te checken welke afrit hij zou nemen en uit het niets kwam die patrouillewagen opdagen. Komen die vanonder de grond dan ? Hoe dan ook, we krijgen een uitbrander en moeten doorrijden. Gelukkig wijst de politie ons de te nemen afrit aan. Eindelijk zijn we in Vegas, de stad die nooit slaapt . Het is negen uur in de morgen als we bij ons hotel aankomen.
In het begin zijn de wegen nog best te doen maar na enkele tientallen kilometer krijgen we een afwisseling van zandduinen, rotsformaties, canyons en zoutvlaktes. Het is constant uit je doppen kijken en vooral niet te hard te rijden hier. We praten veel om de alertheid erin te houden. Dit is een waanzinnige tocht door het onbekende . Als we al even stoppen om te drinken en we durven de portieren even te ontsluiten dan is het net alsof je een bakoven opent . Dicht dan maar die deuren. Het werd een lange nacht  waarbij we in de schijn van de koplichten namen tegenkwamen als Furnace Creek, Zabriskie Point, Stovepipe Wells en Dante’s View. Geregeld overreden we een dier dat als het ware aangezogen werd door onze lichten. Beestjes optellen werd een spelletje om wakker te blijven. Tegen dat het licht weer begon op te komen zaten we reeds aan 36 slachtoffers. Later bleken dat geen wilde konijnen te zijn zoals we eerst dachten , maar een soort kangoeroerat. Een dier dat hier kan overleven en daarvoor nauwelijks drinken nodig heeft. Dan zullen ze hier morgen toch met een veertigtal minder zijn.
Iedereen verklaart ons voor gek. Als de barkeeper hoort dat we uit Belgie komen neemt hij het voor ons op. De man heeft ooit in de Antwerpse haven gewerkt, beweert hij. In elk geval de andere kerels laten ons nu ongemoeid . We krijgen een hoop flessen water en vooral enkele goeie tips mee voor de nachtelijke tocht: airco steeds aan en vooral niet uit de wagen komen. Doe je het toch, ga dan meteen bovenop de wagen zitten , maar nooit op de grond liggen . De Temperatuur aan de grond is zelden lager dan 60 ° C ! De duisternis is al ingevallen wanneer we de vallei induiken. Death Valley is op één na de heetste plek op aarde en vooral de droogste van Noord Amerika. Het laagste punt Badwater is een zoutmeer op 86 m onder de zeespiegel. De gemiddelde temperatuur s’ zomers is 49 ° C ! ’s Nachts koelt het nauwelijks af ! Allez, vooruit dan maar Armand.
De bijzonderste attracties zijn de Half Dome, El Capitan, de Tunnel View en de Mariposa Groove. Schaduwzijde aan al dat moois is dat de schaarse hotelkamers in Yosemite maanden op voorhand dienen gereserveerd te worden en dat zullen we geweten hebben. Na herhaaldelijk aandringen krijgen we het toch geregeld een maaltijd te reserveren tegen de late namiddag, maar overnachten, no chance ! Dus na het nuttigen van een kip, dezelfde lange weg terug als we gekomen zijn. Er is maar één alternatief : vanavond en vannacht doorrijden en helemaal  door Death Valley , tot Las Vegas : 734 km en minstens 8 à 9 uren te gaan ! En dan is het zover : laatste tankstation voor Death Valley. Voltanken en drinken halen. Gelukkig is er ook een bar. Nogal eng daarbinnen. In het halfduister staat een biljart met ruig volk errond. Dit moet een keet van de Hells Angels zijn of zo. We drinken een pint aan de bar en vertellen over onze intenties om de vallei in te duiken vanavond.
Na een lange, maar bijzonder mooie tocht, komen we in het Yosemite National Park aan. Dit 3080 vierkante kilometer natuurpark is één der mooiste van het Verre Westen en vooral bekend om zijn hoge watervallen, mammoetbomen, bergweiden en diepe rivieren. We rijden tot Yosemite Village
Het is nog vrij vroeg wanneer we Reno uitrijden. Graag zouden we voor de middag het Yosemite National Park bereiken en da’s zo’n 338 km hier vandaan. Armand loodst ons langs prachtige wegen om het Lake Tahoe. Met zijn vele iddyllische plekjes toch ’s zomers niet zo in trek bij de Amerikanen. Het diepblauwe meer omgeven door de hoge Sierras ligt op een hoogte van 1900 meter, is 35 km lang , 19km breed en 500 m diep. In de nabijheid van Virginia City treffen we de Ponderosa Ranch aan. Hier werden de buitenopnamen gemaakt voor de serie Bonanza. Wel een sterke koffie gedronken op deze eerder frisse plek maar geen Cartwrights in de buurt .
We naderen de Sierra Nevada en Sqaw Valley . Gaat er een belletje rinkelen ? Inderdaad waar de 8ste Olympische winterspelen plaatsvonden in 1960. Prachtig wintersportoord aan het Lake Tahoe dat de grens vormt tussen de staten California en Nevada. We steken die over en gaan een kijkje nemen in Reno, de tweede grootste gokstad van Nevada, tachtig 80km voorbij de grens. Niet zo internationaal bevolkt als Las Vegas en ook veel kleinschaliger. Misschien juist omdat hier minder pottenkijkers zijn is Reno dé favoriete plek van de Amerikaanse beroepsgokkers. Tal van casino’s, dat wel , maar minder glitter en show. Hier gaat het om de ” the Gamble “ zelf . Geen nodeloos tijdverlies ook. Je steak wordt hier geserveerd tussen te speeltafels. Als dat niet praktisch is !  “Hey guys, give it a try ! “ Maar we hielden het bij toekijken en een fris pintje.
’s Anderendaags rijden we over de 12 km lange Bay Bridge de stad uit. Het gaat richting Sacramento, administratieve hoofdstad van deze staat . Armand, bekomen van kreeftenkoleire, heeft het stuur overgenomen en geniet blijkbaar van zijn rit over de highways . Het is precies of iedereen vandaag naar Nevada wil. De rit bedraagt 370 km en we hebben alle tijd. Eenmaal voorbij Sacramento is de grootste drukte over en kunnen we genieten van het wisselende landschap. Eerst nog ruig en droog maar stilaan overgaand naar groenere dalen tegen een oprijzende bergen.
Het kostte dan ook geen moeite om onze Armand, zelf een verdienstelijk amateur-duiker, te overtuigen zo’n kreeftenfestijn uit te proberen. Groot was echter zijn verontwaardiging toen zijn rijkelijke zeevruchtenschotel , door een maar al te ijverige opdiener , overgoten werd met een  ferme kwak ketchup. Doodzonde, vloekte hij in ‘t Etikhoofs ! Ja jong, Amerika en gastronomie dat gaat nog steeds niet samen. Gelukkig is er nog het Californisch wijntje dat veel goedmaakt.
Te voet dalen we steile straten af tot aan de oude vissershaven, het wereldberoemde Fisherman’s Wharf waar het altijd gezellig druk is. Aan het eind van Pier 39 kan je er  meestal een kolonie zeeleeuwen zien luieren in de zon. In deze buurt bevinden zich echter vooral beste en meest vermaarde zeevruchtenrestaurants van de stad.
Acht jaar later is deze stad nog steeds de meest Europese van alle amerikaanse steden. Hier kan je lekker rondkuieren en liggen de meeste bezienswaardigheden ook op loopafstand . Natuurlijk blijft een rit met de cable car een must nu  je eenmaal hier bent. Best kies je dan voor een  die je bovenaan de heuveltoppen brengt van waar je dan een heerlijk uitzicht krijgt over de bay , Golden Gate en Bay Bridge, en het eiland Alcatraz.
hoge prijzen en het gebrek aan accommodatie, gelukkig niet teloor ging aan het massatoerisme. Het is al laat in de namiddag als we voorbij San Jose en Palo Alte de mistige wolkensluiers van San Francisco zien. Hier in the City by the Bay gaat de wagen voor twee dagen de parkeergarage in.  Frisco doe je te voet of per Cable car , toch ! Vanavond duiken we Chinatown in.
We volgen de kustlijn naar het noorden en vergapen ons aan de vele surfers die vaak halsbrekende toeren uithalen met de eerder ruige oceaan. Over Santa Maria gaat het richting San Simeon waar we het Hearst Castle bezoeken .Overdonderend , bombastisch maar vooral zinloos. Maar ja, Wat doet een mens als hij schandalig rijk is ? . Over Big Sur , waar de Santa Lucia Range (gebergte) abrupt uit de oceaan oprijst (hoogste punt 1571m) en via de Seventeen Mile Drive naar Carmel en Monterey . Prachtig stuk natuur langs de Pacific Highway dat , omwille van de zeer
Van hieruit laveren we door the City of the Angels , met een ommetje via Hollywood en Bel Air, naar Santa Monica , Santa Barbara tot Solvang midden de Californische wijnroute van Santa Inez Valley, ook wel eens the Danisch Capital of America (little danmark) genoemd. Gezellig stadje overigens dat , mede door het omliggende landschap , inderdaad nogal Deens aandoet. s’ Avonds op restaurant evenwel een mixed grill besteld waarbij nagenoeg een  volledig rund in losse onderdelen geserveerd werd met- on top - een gebraden kip en als extraatje een stoofpot bruine bonen ! Da’s dan weer echt Amerikaans. Crazy ! 
Weet je nog hoe de dollar toen op drie maanden tijd nagenoeg  in waarde verdubbelde ? Wij in ieder geval wel . We hadden een retourvlucht Brussel- Los Angeles , een reeks Ramada Inn-vouchers en een huurwagen geboekt. Tegen dat de we moesten vertrekken was ons vakantiebudjet , door de koersaanpassingen ,  al aardig opgepeuzeld. California, here we come !

Eerst werd een verplicht familiebezoek in Covina afgewerkt ( lees reisverslag 1973 ) waarbij uiteraard de barbecue werd aangestoken. Gesterkt door " Spicy mexican food " zijn we de roadmaps nog eens gaan doornemen in onze Ramada in Riverside . We hadden immers snode plannen gesmeed om  “ een grote toer door Californië “ te maken.
Route : Brussel - New York - Los Angeles - Riverside - Solvang - San Francisco - Reno - Yosemite  - Death Valley - Las Vegas -  Palm
              Springs - Tijuana (Mex)  - Los Angeles - Honolulu - Kahului - Honolulu - Los Angeles - New York - Brussel
    California
joomla visitor
1981
Find more about Weather in Los Angeles, CA
Click for weather forecast
VERVOLG
Fotogalerij