Na een te korte nacht is het Pasen. Per toeval gaan we een theater binnen en komen er terecht midden de paasviering van een of andere Baptist Church Gemeenschap . Wat een spektakel ! Vooraan op een reuzepodium een ghospelkoor van wel honderd man opgezweept door een wild schreeuwende predikant en een hysterisch menigte gelovigen , swingend als de beesten. Ook hier zijn we de enige blanken en we zijn er welkom. Een ervaring om nooit meer te vergeten .
Doorheen de cottonfields rijden we zuidwaarts. In Clarksdale bezoeken we het Delta Blues Museum waar het erfgoed van de zwarte muziek in ere wordt gehouden. Voor de liefhebbers van het genre een must. Hier aan de Crossroads van Highway61 en 49 zou Robert Johnson volgens de blueslegende zijn ziel aan de duivel hebben verkocht. We vervolgen onze route via Greenwood en verlaten de Deltaroute richting Meridian nabij de grens met Alabama . Dan weer zuidwaarts naar de Gulfcoast en Biloxi . Hier belanden we in het kloppend hart van de petroleumindustrie. De Gulfcoast ligt dan ook bezaaid met Casino's en super-de-luxe resorts en hotels. Vlug wegwezen dan maar . Go West via het rustige en aangename Bay St. Louis tot Slidell en keerpunt New Orleans. De highway daarheen loopt over een kilometerslange brug over de baai tot afrit Canal Street waar ons hotel Days Inn gesitueerd is . Hartje " Crescent City", de  geboorteplaats van Louis Armstrong , the King of Jazz. Satchmo, here we are !
naar het fotoalbum
KAART
Het paasweekend staat voor de deur en dan wordt het hier mogelijks nog drukker. Dan maar even de stad uit naar de Mississippi-monding en zijn Swamps. Op nauwelijks vijf minuten varen zit je hier midden de Bayous met mangroves en geraak je omringd door alligators. Nauwelijks te vatten, zo dicht bij een grootstad. De buitenwijken van New Orleans zijn ook het decor voor prachtige oud -koloniale huizen en kastelen uit het interbellum . De getuigenissen van een rijk koloniaal verleden. .
Terug in de binnenstad ontdekken we de beroemdste Ierse pub van 't stad :
Pat O'Brien's . De specialiteiten van het huis zijn de Mint Julep , die we kennen van een Ray Charles-song , en de Hurricane . Als cocktail kan dat tellen.
Dus naar Decatur Street een stukje eten en waar kan je dat beter doen dan in
The House of Blues waar de Crawfish met Leak zich laat smaken. Daarna terug de nacht in op Bourbon Street
De eerste uren in New Orleans zijn niet veel soeps. Het is zwaar bewolkt en dus drukkend heet.
Toch al even de sfeer opsnuiven in de French Quarter en zijn beruchte Bourbon Street. Eerder rustig overdag .Tijd om te genieten van de unieke architectuur, de bloemenrijke balcony's van de "
Vieux Carré ". Verder op Jackson Square is het altijd druk. Een der meest gefotografeerde plekken in de States met zijn aan- en afrijdende koetsen en gedomineerd door de St. Louiscathedral . Nabij de promenade op de hoek met de Old French Market ligt het beroemde Café du Monde waar je op de tonen van  jazz kan genieten van een koffie met beignets of een pannenkoek met slagroom. Een van de places to be in de " Big Easy" .Hier vlakbij aan de Riverside (haven) liggen de beroemde "paddleracks " of stoomboten aangemeerd. De "Creole Queen" en "Cajun Queen"of de "Natchez varen nog steeds de Mississippi op en af . Andere van die varende kunstwerken verzorgen Harbor- Cruises of vormen het decor voor Jazzdiners en party's. Hier keren we beslist terug . In Royal Street proeven we van de Gumbo en Jambalaya , de creoolse specialiteiten van New Orleans . Lekker gekruid en pittig , een aanrader. Inmiddels is de nacht geboren in de Vieux Carré en komt het uitgangsleven op gang. In Bourbon Street kan je op de hoofden lopen en is het aanschuiven voor een plaatsje op een van de talrijke balcons van waaruit je een goed zicht hebt op het bruisende nachtleven . Alle bars, en er zijn er wat, zitten stampvol.
Beale Street is wel niet meer wat het was: de thuishaven van de Deltablues. De zuurverdiende dollars uit de kantoenplantages werden hier rijkelijk verpatst aan alcohol , tabak en vrouwen. De Juke-joints waren er niet  te tellen en iedereen die ook maar iets met zwarte muziek te maken had wou zich hier vestigen en naam maken . Elke bar getuigt daar nog van. Naast  W.C. Handy , BB. King , Ike Turner , Al Green , Rufus Thomas en zoveel anderen zijn eveneens heel wat grootheden uit de blanke muziekscene hier ooit op bedevaart geweest, op zoek naar dat ene wat de Blues zo eigen is : de vertolking van de zwarte ziel. Geen wonder dat BB Kings Club op Beale uitgegroeid is tot een muziektempel . U weet meteen waar wij onze avonden doorbrachten in Memphis.
Een oude droom die eindelijk waar werd . Als puber, opgegroeid met de Rock 'n Roll uit de vijftiger jaren, en op rijpere leeftijd doorleefd van de Blues, moest ik ooit eens terug naar de roots van deze " Duivelse Muziek".

Route:  Brussel - Cincinnati- Memphis - Clarksdale - Greenwood -Meridean -Gulfport- Slidell -New Orleans- Baton Rouge - Natchez- Vicksburg -
              Clarksdale- Memphis - Cincinnati - Brussel.
 
FOTOS
REIZEN
HOME
BLUESROUTE 
U.S.A.  1998
Er liggen nog heel wat mijlen voor de boeg. We moeten nog voorbij Batton Rouge ,
Natchez en Vicksburg  terug naar Memphis Tennessee. Dit is onze laatste avond
hier.

Laissez rouler les bons temps , zoals ze dat hier zeggen. 
MemphisHome of the Blues and Birthplace of Rock 'n Roll. Het bezoek aan Graceland op Elvis Presley Boulevard valt tegen. Helemaal niet dat overweldigende wat Kolonel Parker de wereld wou laten geloven, maar eerder een bescheiden herenhuis met vooral veel ondergrondse, duistere en muffe kamers waar de King ooit thuis was. Al zullen de echte Elvis-fanaten daar natuurlijk anders over oordelen.
Bij het bezoek aan de legendarische
Sun studio gaat de hartslag meteen de hoogte in. Daar onderga je wel nog de sfeer van BB.King , Jerry Lee Lewis , Johnny Cash , Elvis en anderen. Hoorde ik daar geen "Heartbreak Hotel" om de hoek ? 
Het is 4 april en 30 jaar geleden dat Martin Luther King werd vermoord in het Lorraine Motel. Velen zijn naar Memphis gekomen " to walk in his shoes " en om hem te herdenken. De rassendiscriminatie mag dan wel tot het verleden behoren in de Zuidelijke staten, toch duiken hier en daar nog spoken op. Dat ondervinden wij wanneer we , als enige blanken ,de bus nemen naar downtown Memphis. De zwarte medemensen zetten grote vragende ogen op . Ze weten niet dat we hier zijn voor hen en de Blues , hun muziek.
Overal klinkt muziek , loeiend hard soms. Op enkele uitzonderingen na, hoor je hier geen originele jazz of Dixieland meer. Dat vinden we een beetje jammer. Let wel, in selecte clubs in de binnenstad zijn er wel nog prachtige jazzconcerten , maar niet meer hier op Bourbon , waar het ooit allemaal  begon.
Gezuiverd van alle zonden kunnen we er weer tegenaan. De zon is ook volop van de partij als we gaan varen op de Mississippi. Een verpozing. Terug aan wal trekken we naar de French Quarter voor een bezoekje aan een van de vele Oysterbars waarvoor New Orleans bekend is waarna een paar uurtjes Bourbon en zijn R&B Club er ook nog bij kunnen.
joomla visitor
Find more about Weather in Memphis, TN
Click for weather forecast